“Papa en mama gaan weg, hoor!”
Roept een vrouw met haar hondje, als ze ziet dat onze kleine vent niet verder wil fietsen tijdens onze boswandeling vanochtend.

Ze bedoelt het goed. Echt.
Maar wat ze niet weet:
dat “weggaan” bij hem geen grapje is —
het is een herinnering.
Eentje die stormen aanwakkert die zij niet ziet.

En dus kijkt hij niet op.
Hij wordt boos. Loopt weg. Echt weg.
Zijn fietsje en ons achterlatend.
En ik denk alleen maar: Dank u! 🙃

Het is één van die momenten waarop ik weer voel hoe weinig mensen écht zien wat er speelt.
Hoe onzichtbaar het leven als (pleeg)ouder soms is.

Sinds we pleegouders zijn is het leven een soort abonnement op chaos én liefde geworden.

Wat niemand ziet,
is de werkelijke prijs die je met momenten betaalt. Sociaal, emotioneel én financieel.
De slapeloze nachten met een klein hummeltje in je armen.
De stormen die binnenshuis razen.
De glimlach waarmee je iedereen geruststelt, inclusief jezelf.
Én het grote schild van liefde waarmee je dat kleine mensje probeert te beschermen
tegen alles wat te groot is (geweest).

Nee, we klagen niet.
We delen om te verbinden.
We zijn dankbaar. Trots.
Maar soms ook gewoon… eenzaam.
Niet omdat we alleen zijn,
maar omdat het soms zó voelt.

Want de zwaarste dingen zijn vaak die, die niemand ziet.
En de sterkste schouders?
Zijn meestal ook de meest vermoeide.

Dus voor wie zich vandaag even alleen voelt in het zorgen, opvoeden, doorgaan:
je bent niet alleen.
Echt niet. ❤️🍀

————-

Linda – (pleeg)ouder met pen.
Combineert zorg, taal en soms wat lichte paniek tot iets dat op wijsheid lijkt.